24/1/14

| Περάσαμε τα σύνορα και είμαστε ακόμα εδώ |



Το επιτρεπτό όριο να κοιτάς τους περαστικούς στα μάτια είναι ένα δευτερόλεπτο. Ύστερα πρέπει να χαμηλώσεις το κεφάλι. Να κάνεις τάχα πως κοιτάς το ρολόι σου. Ακόμα κι αν το ρολόι σου έχει γίνει ένα στρογγυλό κάδρο που μέσα του δείχνει την εικόνα του περαστικού.

Καθότανε στη διπλανή θέση. Αμίλητη με κάτι μεγάλα φρύδια και έντονες βλεφαρίδες που την πρόδιδαν κάθε φορά που γύρναγε το βλέμμα της προς το μέρος μου. Από τις γυναίκες που δεν τις φαντάζεσαι εύκολα με νυφικό. Ξέρεις. Από αυτές που δεν τις ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά αλλά είναι αδύνατον να μην τις ερωτευτείς με τη δεύτερη. Τώρα βρισκόμασταν στη δεύτερη.

Ανάμεσά μας, ένας μπλε σάκος. Η δεξιά παλάμη μου ακουμπούσε διακριτικά  πάνω του με τρόπο που αφενός δήλωνε πως ήτανε δικός μου και αφετέρου δεν έκρυβε την ταυτότητα μου: Στρατιώτης πεζικού Μίροσλαβ Σωτηρίου, Τάγμα 504, στρατόπεδο Σκιαδοπούλου, Φλώρινα.  Ο μαρκαδόρος άντεχε ακόμη, αν και από χτες είχα στα χέρια μου το χαρτί της απόλυσης. Σήμερα γυρνούσα οριστικά στην Αθήνα. Το τραίνο λόγω της έντονης χιονόπτωσης θα είχε τουλάχιστον  δυόμιση ώρες καθυστέρηση. Καθότανε στη διπλανή θέση.

Έριξα μια κλεφτή ματιά ακόμα. Σταυροπόδι. Γάμπες από μάρμαρο.  Η σόλα είχε πατηθεί αρκετά. Ήθελα να μάθω όλα τα μέρη που είχε περπατήσει. Όμως πρώτα έπρεπε να βρω έναν τρόπο να της μιλήσω. Ήθελα να της πω την πιο όμορφη λέξη του κόσμου. Να την ακούσει και να κοιταχτούμε κατάματα. Όποια λέξη όμως κι αν έβρισκα, την επαναλάμβανα μερικές φορές από μέσα μου και έχανε γρήγορα το νόημά της. Σύμφωνα και φωνήεντα τυχαία κολλημένα μεταξύ τους που έβγαζαν ένα γελοίο ήχο. Λέξεις ασυνάρτητες που ψελλίζουν τα πειραματόζωα στα ιατρικά εργαστήρια.

Ξαφνικά σηκώθηκε να καπνίσει. Πλησίασε το θολωμένο τζάμι του σταθμού, το άνοιξε με τη δεύτερη προσπάθεια. Αν δεν ήταν τόσο αυθεντική θα μπορούσε να είχε προσπαθήσει κι άλλο, ώσπου να προσφερθώ  εγώ να της το ανοίξω. Ο κρύος αέρας μπήκε μέσα σαν σαΐτα. Νοέμβρης του 1990. Είχε ξημερώσει αν και η απόχρωση της νύχτας δεν απείχε και πολύ από την απόχρωση εκείνου του μουντού πρωινού. Ας πούμε, όσο είναι η απόσταση που χωρίζει το  τρίτο νεκροταφείο Αθηνών  από τα λουλουδάδικα έξω. Έκανε μερικές βιαστικές τζούρες και με τρία κάθετα χτυπήματα στην εξωτερική πλευρά του παραθύρου, που σπάνε το τσιγάρο στη μέση, το έσβησε. Επέστρεψε στη θέση της. Χαμήλωσα το βλέμμα μου και κοίταξα το ρολόι. Εκεί τώρα έκανε ολόκληρο το τσιγάρο.

Τότε άνοιξε η πόρτα του σταθμού κι ένα κεφάλι πλαγιαστό ξεπρόβαλε. «Ψάχνω κομπάρσους για μια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου» είπε αδιάφορα, χωρίς να είναι σίγουρος αν πρέπει να αναφέρει κάτι τέτοιο σε δύο ανθρώπους που περιμένουν το τραίνο. «Τα γυρίσματα είναι εδώ πιο κάτω στο ποτάμι. Δεν θα πάρει πολύ. Μια σκηνή είναι. Η ταινία λέγεται το μετέωρο βήμα του πελαργού. Έχετε χρόνο;»

Εκείνη σηκώθηκε χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Λες και τον περίμενε. Περπάτησε μέχρι την πόρτα. Πριν βγει γύρισε την πλάτη της και με κοίταξε. Πετάχτηκα. Περπατάγαμε παράλληλα. Μπήκαμε σε ένα πουλμανάκι κι αφού μας δώσανε τα ρούχα για το ρόλο, μας χώρισαν στις δυο πλευρές του ποταμιού. Στη δεξιά όχθη βρισκόταν το σόι του γαμπρού. Στην αριστερή όχθη το σόι της νύφης. Θα γινόταν γάμος εξ αποστάσεως.

Πάνω σε μια σχεδία μέσα στο ποτάμι σύνορο για τις ανάγκες της ταινίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, πλάτη με πλάτη με τον εαυτό του, μια δικέφαλη ευφυΐα, έδινε ταυτόχρονα και στις δυο πλευρές τις τελευταίες του οδηγίες: «τα σύνορα δεν είναι μόνο η γεωγραφία, είναι και οι άνθρωποι. Αυτό θέλω από σας, να συμπεριφέρεστε για λίγο σαν μισοί άνθρωποι».

Για μένα δεν ήταν δύσκολο αυτό. Καθώς κρατούσε το γύρισμα του γάμου, μπορούσα να διακρίνω στην άλλη όχθη ακόμη και τις βλεφαρίδες της. Τα μάτια της είχαν γίνει το μισό μου σύμπαν. Κι όταν χρειάστηκε βάσει του σεναρίου να κρυφτούμε για λίγο πίσω από ένα λόφο επειδή περνούσαν τα τζιπ των συνοριοφυλάκων, και να επιστρέψουμε σε λίγα λεπτά σαν κινούμενο πλήθος, εγώ δεν υποδυόμουν κανένα συγγενή γαμπρού. Ήμουν ο πόθος τού εαυτού μου που ζητούσε να τη δει ξανά.

Ο συνωμοτικός γάμος έγινε. Με τσιλιαδόρους. Κι αφού ο σκηνοθέτης μας ευχαρίστησε, αποχωρήσαμε. Γυρίσαμε εγκαίρως στο σταθμό του τραίνου και καθίσαμε στις ίδιες ακριβώς θέσεις. Αμίλητοι. Εγώ, αυτή, και στη μέση ο σάκος. Ο στρατιωτικός. Ήταν το δικό μας σύνορο που έπρεπε με κάποιον τρόπο να ξεπεραστεί. Μα τρόπος δεν υπήρχε. Δεν ήξερα τα λόγια μου. Ένας κομπάρσος ήμουν. Κι εκείνη δε μιλούσε. Ήταν λες και ζούσαμε μια ασχεδίαστη συνωμοσία. Κοίταξα έξω. Τετράγωνα παράθυρα, μάτια στρογγυλά, το μεγάλο ασυμβίβαστο της ιστορίας. Γιατί δε μου μιλάς; Ξέρω πως θες να μου μιλήσεις. Είμαστε αυτό που δε φαίνεται;  Λέμε αυτό που θέλουμε να κρύψουμε;  Μίλα μου. Βάζουμε τα πουλιά στα κλουβιά από τη ζήλεια μας; Τι ξέρει ο πελαργός και στέκεται στο ‘να του πόδι; Πες μου. Είναι σημάδι ζωής η αυτοκτονία του φαντάρου; Άρχιζαν να βουίζουν τα αυτιά μου. Έκλεισα για λίγο τα μάτια κι επικεντρώθηκα στις αισθήσεις μου. Τις εξέταζα, ακούγοντας το φερμουάρ του σάκου δίπλα μου να ανοίγει. Δεν ξέρω τι έκανε αλλά την εμπιστεύτηκα. Όλες οι αισθήσεις μας είναι πολύτιμες, σκέφτηκα, ακούγοντας το δοντάκια από το φερμουάρ του σάκου να κροταλίζουν. Όμως η όραση είναι πιο σημαντική από τις υπόλοιπες. Άκουσα πάλι το φερμουάρ, αυτή τη φορά να κλείνει. Γιατί η όραση,  είναι η μόνη αίσθηση που μας δίνει τη δυνατότητα να την αρνούμαστε όποτε κι αν το επιθυμούμε. Άνοιξα πάλι τα μάτια μου όλος συνείδηση.

Είχε φτάσει το τραίνο. Έπιασα το σάκο και κατευθύνθηκα στο βαγόνι μου. Κάθισα ανέκφραστος στη θέση μου. Από το σάκο ακουγότανε ένα επαναλαμβανόμενο τικ τακ, το οποίο σκεπαζότανε από το μηχανοκίνητο τρίξιμο της αμαξοστοιχίας, καθώς αναχωρούσε και σκορπούσε στον αέρα έναν σιδερένιο ήχο που ένωνε ξεχασμένα σύμφωνα και φωνήεντα μέσα από τα βάθη της ιστορίας. Σε λίγα λεπτά θα αφήναμε πίσω το σταθμό.  Το στρατόπεδο.  Τη Φλώρινα. Το ποτάμι. Όμως καθώς το διασχίζαμε διέκρινα από μακριά μια γυναικεία φιγούρα. Στεκόταν στο ένα της πόδι και με χαιρετούσε.  Κόλλησα το πρόσωπό μου στο τζάμι. Αυτή ήταν, ορκίζομαι. Οι βλεφαρίδες της ήταν ολόιδιες. Έβγαλα το κεφάλι μου απέξω και της φώναξα «περάσαμε τα σύνορα και είμαστε ακόμα εδώ». Το τραίνο επιτάχυνε κι εκείνη ξεμάκραινε, στρογγύλευε ώσπου στο τέλος έγινε μια κουκίδα στο τοπίο, μια πινέζα πάνω σε ένα παλιό χάρτη των Βαλκανίων που του λείπουνε τα σύνορα. Κι έπειτα χάθηκε εντελώς, έτσι όπως ακριβώς χάνεται το σήμα του ραδιοφώνου όταν μπαίνεις με το αμάξι στο τούνελ της Δραπετσώνας.


διήγημα αφιερωμένο στον αναρχικό στοχαστή Θόδωρο Αγγελόπουλο


27 σχόλια:

  1. υπέροχο, οι κρατημένες στιγμές μέσα στην ολότητα των γραμμών. το σύνορο, ο σάκος και το ποτάμι και ο πόθος για τον/την αλλο/η σαν ένα αδιάκοπο comeback μιας γαμήλιας δεξίωσης που διακόπτει η frontex.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν μιλούσες όπως γράφεις θα την είχες παντρευτεί 100 φορές τώρα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραίο, ατμοσφαιρικό, παράλογο. Αλήθεια αυτό το τικ-τακ στον σάκο τι ήταν; Νόμιζα πως θα τελείωνε το διήγημα με μια έκρηξη..Και ρε φίλε από που κι ως που ο Αγγελόπουλος αναρχικός στοχαστής; Ή μήπως δεν έχει σημασία η αλήθεια αλλά αυτό που μας αρέσει να αποδίδουμε στους ανθρώπους που αγάπαμε; Που αγαπάμε από μακριά από τα έργα τους γιατί από κοντά ξέρουμε. Όπως και να΄χει κι εγώ αγαπώ τον Αγγελόπουλο, τις ταινίες του εννοώ, γι' αυτό το παράλογο κλίμα γι' αυτήν την υπέροχη εμμονή να μην μιλάει αλλά να θέλει όλα να τα πει με μια εικόνα, έικόνα και μουσική της Καραϊ
    νδρου. Για σκέψου ταινία Αγγελόπουλου χωρίς μουσική; Ίσως να είχε άλλο νόημα. Θάθελα κι εμένα να μου τύχαινε ένα τέτοιο ταξίδι, ένας τέτοιος σταθμός...δεν αμφιβάλλω πια .Θα τολμούσα να παίξω
    Θα ήθελα να δω το διήγημά σου σαν μικρή ταινία.Φαντάζομαι ασπρόμαυρη, μάλλον γκρίζα σαν το χρώμα της ομίχλης .Και να έχει μουσική , όχι καραϊνδρου , κάτι αλλιώτικο.Μου αρέσει το γράψιμό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με τέτοια κείμενα συνεχίζουμε να διαβάζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αψογος ..ξανα.. a passer by

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Δεν ήταν ο Χριστόφορος Ντέτλεφ εκείνος στον οποίον ανήκε η φωνή, ήταν ο θάνατος του Χριστόφορου Ντέτλεφ."

    Ι. Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτός ο "αναρχικός στοχαστής" είνα το ίδιο πρόσωπο με τον σύμβουλο του Σημίτη; Είναι ο ίδιος που έπαιρνε εκατομμύρια από το Κέντρο Κινηματογράφου αφήνοντας κάτι ψιχουλάκια για όλους τους άλλους; Ή απλή συνωνυμία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σύμβουλος Σημίτη σε θέματα σεναρίου;

    Low budget Αγγελόπουλος; Χμ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αχ αυτοί οι αναρχικοί στοχασταί...
    Πόσο πιο αναρχικοί γίνονται σαν πεθαίνουν... Αλλά και στοχασταί, και στοχασταί βεβαίως...
    Τι κρίμα που οι ιδέες τους δε βρίσκονται μες σ' όλα τα κεφάλια...

    Αλλά αν προτίμησαν αντί για την αληθινή πραγμάτωση μιαν απατηλή ''Αναπαράσταση'' μέσα στην ιεραρχία, τότε, όσο στοχαστές κι αν ήταν, δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν ότι: η εξέγερση πάντα θα συνδέεται με την εξέγερση εναντίον του θεάματος.-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. το κείμενο ονειρικό
    οι εκομπές του radiobubble (η εκπομπή για να ακριβολογώ) παίζει να ανέβουν;
    Κατά τ' άλλα, υπερέβαλες πρτφ κι έχουν μάλλον δίκιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  11. ενημερωθηκα πως η εκπομπη ανεβηκε πριν λιγο, εκει δινω μια ερμηνεια στο γιατι τον θεωρω αναρχικο σκηνοθετη, που τοσο παρεξηγηθηκε. γενικα παντως θεωρω απαραδεκτο να υπαρχει στο ιντιμιντια ενα τεραστιο thread με αναρχοταινιες ( sic ) και να μην αναφερεται καποιος καποια τουλαχιστον στο μεγαλεξαντρο του αγγελοπουλου, η οποια τα εχει πει ΟΛΑ για την αναρχια. Δεν ξερω, ισως εχουν ανοιξει αρκετα τα περιθωρια του ορου αναρχια στο μυαλο μου, αλλα δεν θεωρω πως εχει υπαρξει ριζοσπαστικοτερη κινηματογραφικη κριτικη για τα συνορα στο ευρωπαικο σινεμα.

    πρτφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. όχι τα περιθώρια του όρου αναρχία μια χαρά ανοιγμένα είναι στο μυαλό σου. το πρόβλημα δεν είσαι εσύ αλλά η ίδια η αναρχία στην Ελλάδα με τους αναρχομπαμπάδες της, τα κόμπλεξ της, τη στενοκεφαλιά της, τη μη κοινωνικότητα της και την αυτοκριτική που δεν κάνει ποτέ...κλπ κλπ

    υ.γ.ναι είναι αναρχικό αριστούργημα ο Μεγαλέξανδρος -το είδα-. Μεγάλο έργο και οι Κυνηγοι. Και τα δύο ρίχνουν αιχμές κατά του Σταλινισμού. Το ίδιο μου είπε και ένα σύντροφος -πριν του το πω- που το παρακολούθησε στην ταινιοθήκη.
    Ναι ήτανε πασόκος και κρατικοδίαιτος ο Αγγελόπουλος και ο Χατζηδακις ητανε δεξιός και ο Θεοδωράκης έγινε μετά δεξιός, και ο Μικρούτσικος (της Δημητριάδη) και του Καββαδία πασόκος πάλι εε και?
    Το καλούπι το φτιάχνουμε όπως θέλουμε εμείς...αυτό μόνο να θυμάστε. Και το σφουγγάρι έχει τρύπες και για να ρουφάει αλλά και για να φτύνει.


    Maurice Labrador
    (ως περήφανος αναρχικός και ως περήφανος κομμουνιστής)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ααα και ξέχασα. το διήγημα γάμησε..
    γράψε κι άλλα μπας και νιώσουμε λίγο κανονικοί άνθρωποι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. αχ, αυτή η προσωπολατρεία, αχ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. "Ανώνυμος 27 Ιανουαρίου 2014 - 9:32 μ.μ."

    μόνο οι ανώνυμοι ξέρουν ποιοι είναι σύμβουλοι του Σημίτη.
    μόνο οι ανώνυμοι πονάνε "όλους τους άλλους" που τρέφονται με ψιχουλάκια.

    οι ανώνυμοι έχουν ανώνυμες γνώσεις.
    και ανώνυμες ευαισθησίες.

    ανώνυμα θα ξεχαστούν κι αυτοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τάδε έφη: ο επώνυμος ''costinho''

      Διαγραφή
    2. "όποιος δεν κατανοεί τα πράγματα, δεν μπορεί να βγάλει νόημα από τα λόγια". Μαρτίνος Λούθηρος έφη.

      Διαγραφή
  16. πραγματικά υπέροχο το διήγημα. σκηνοθεσία για όσκαρ, που λένε -μόνο που εδώ είναι κάτι παραπάνω από σκηνοθεσία. ό,τι διαβάζω δικό σου τελευταία με κλοτσάει κατευθείαν στα σπλάχνα, έτσι βαθύτατα μ’ αγγίζει η γραφή σου, το πως πλάθεις ή απογυμνώνεις τη ματιά, πως την αποτυπώνεις ή την υφαίνεις, βγάζοντας σάρκινες λέξεις, που τις νιώθει κανείς για τα καλά. πολύ ζωντανή γραφή (ζωντανή -δεν μπορώ να βρω καλύτερη λέξη. οι λέξεις: σπουδαία, σημαντική, αν και ισχύουν, αφορούν κυρίως στη θεωρία, και συνεπώς θα αδικούσαν τη γραφή σου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Η σχέση του Αγγελόπουλου και άλλων αριστερών "διανοουμένων" (Βέλτσος κ.ά.) με την κυβέρνηση Σημίτη είναι γνωστή. Αρκετοί από από αυτούς έχουν μεταπηδήσει πλέον στον Σύριζα.

    Ο Αγγελόπουλος υπηρέτησε την αριστερά ως μεσολάβηση μεταξύ κράτους και εργατικής τάξης, όπως και διάφοροι άλλοι μικρούτσικοι καλλιτέχνες.

    (Ένας ανώνυμος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. 3. Κινηματογράφος
    Θόδωρος Αγγελόπουλος, Κώ­στας Αριστόπουλος, Παντελής Βούλγαρης, Μίμης Κουγιουμτζής, Θόδωρος Κρητικός, Κώστας Μανουσάκης, Θεόδωρος Μαραγκός, Βασίλης Μάρος, Κώστας Σφήκας.

    *Τα ονόματα των επιχορηγούμενων οργανισμών και ατόμων, καθώς και το εισαγωγικό σημείωμα, αναδημοσιεύονται αυτούσια από την εφημερίδα Καθημερινή της 04/06/75, σύμφωνα με ανακοίνωση του Ιδρύματος Φορντ.

    Ήταν γνωστό για τον Αγγελόπουλο. Αναφερόταν από διάφορους μαζί με το περιστατικό στο φεστιβάλ του Βερολίνου όπου όταν του ζητήθηκε δήλωση για τη δικτατορία κι αυτός έδειξε το διαβατήριο του, σαν να ήθελε να πει ότι αν μιλήσω θα μου το πάρουν και δεν θα μπορέσω να γυρίσω στην Ελλάδα. Να πω πάντως την αλήθεια δεν ξέρω αν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα ή είναι αστικός μύθος.

    πηγή: http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/10/1958-1974-i.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Η σχέση του Αγγελόπουλου με την κυβέρνηση Σημίτη είναι μισή δήλωση για τον Σημίτη -εντός ενός κόντεξτ το οποίο φυσικά οι περισσότεροι αγνοούν- καθώς και η παρουσία του σε ένα κάλεσμα πνευματικών ανθρώπων, το οποίο σε αγοραίους όρους τότε σήμαινε να καταφέρει την επιχορήγηση της επόμενης ταινίας του -η οποία δεν υμνούσε κανένα καθεστώς και κανένα Σημίτη, αλλά αυτά μάλλον δεν έχουν σημασία για τα γεράκια της ακόμα πιο υψηλής διανόησης. Ούτε σύμβουλος υπήρξε ποτέ, όπως αναφέρει το παραπάνω ηλίθιο σχόλιο, ούτε τίποτα άλλο το θεσμικό. Σε αντίθεση με το Βέλτσο και "αυτούς που έχουν μεταπηδήσει πλέον στον Σύριζα" -άκου εξισώσεις τώρα...

    Ο Αγγελόπουλος δεν υπηρέτησε κατ'αρχήν καμία Αριστερά -κι αυτό πρώτα απ'όλα του το χρεώνει και του επιστρέφει πάντα η ίδια η Αριστερά. Επίσης -σε αντίθεση με τον Μίκη ας πούμε- δεν αποπειράθηκε ποτέ καμία μεσολάβηση και συμφιλίωση, ούτε με φιλμικούς καλλιτεχνικούς ούτε με άλλους πραγματολογικούς ή πολιτικούς όρους. Η εργατική τάξη κατά κύριο λόγο τον είχε γραμμένο. Συνεπώς, ένας περιφρονημένος από τα αγοραία γο΄συτα, δύσκολα μπορεί να παίξει κάποιο σημαίνοντα ρόλο. Εκτός αν πρέπει σε όλα να ανακαλύπτουμε συνωμοσίες και νοήματα που δεν υπάρχουν. Ίσως έτσι να εξηγούμε τα πράγματα και να τα χωράμε. Ίσως έτσι πάντα να τα βλέπουμε όλα μικρούτσικα και όλους τους γύρω μικρούτσικους, είτε είναι ο Μικρούτσικος είτε ο Ψινάκης είτε ο Αγγελόπουλος που ακόμα κι αν δεν υπήρχε ο μικρούτσικος έλληνας, το μέγεθός του δεν θα αλλοιωνόταν στο χρόνο και το χώρο. Το αποτύπωμά του είναι εκεί, υπαρκτό και νωπό, σε όλα τα μήκη και πλάτη. Το αν αδυνατούμε να το δούμε ή να το παραδεχτούμε προφανώς οφείλεται στην αιώνια κακή σχέση μας με τη γεωγραφία.

    Ο άφρων, όμως, εν σκότει πορεύεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Και μια μέρα, μαζί με όλο αυτό το λαϊκιστικό παραμύθι των επιχορηγήσεων (ανά τέσσερα χρόνια στην περίπτωση του Αγγελόπουλου), ας αναφερθεί -και συγκριτικά με το σύνολο όλων των υπόλοιπων επιχορηγούμενων δημιουργών στο ενδιάμεσο- το τι έσοδα έφερνε ο καθένας και ότι στην περίπτωσή του Αγγελόπουλου το ταμείο έβγαινε συν. Όχι τίποτ'άλλο, αλλά γιατί όλοι αγωνιούμε για τον κινηματογράφο ως λογιστές του κράτους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. αυτό κατάλαβες για το ίδρυμα Φορντ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Δεν απαντούσα σ'αυτό το σχόλιο, αλλά στη γενική φιλολογία περί επιχορηγήσεων (Κέντρου Κινηματογράφου, υπουργείου κλπ), όπως εκφράζεται πιο χυδαία στα πιο πάνω σχόλια -δεν ξέρω αν είσαι εσύ. Επίσης, δεν ξέρω αν είσαι εσύ που άφησες το σχετικό σχόλιο στου leninreloaded. Αλλά εκεί παρακάτω βρήκα και αυτό το ωραίο του Ραφαηλίδη, με το οποίο κλείνω αυτή την κατάχρηση χώρου κάτω από το υπέροχα ποιητικό ποστ του πορτατίφ, που του το γαμήσαμε θαρρώ.

    Λέγει λοιπόν ο Ράφος: "Το χρήμα από μόνο του, νοούμενο ως αντικείμενο, τοποθετείται πέραν του καλού και του κακού. Γίνεται καλό ή κακό ανάλογα με το ήθος αυτού που το κρατάει στα χέρια του κι όχι αυτού που το δίνει. Η χρήση του χρήματος, που στην κυριολεξία σημαίνει «χρήσιμο πράγμα», είναι αυτή που μεταθέτει στο χώρο της ηθικής τούτο το πέραν της ηθικής τοποθετούμενο αντικείμενο. Άρα, δεν υπάρχει βρόμικο χρήμα καθαυτό. Υπάρχουν μόνο βρόμικοι άνθρωποι που έχουν βρόμικες σχέσεις με το χρήμα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. εύγε!
    κι εσύ και ο Ράφος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα