10/5/13

ο κόσμος θ' αλλάξει όταν βρεθεί ο πρώτος που θα πει στον Κεμάλ μια καλημέρα


Ο κόσμος θα αλλάξει από αυτούς που νιώθουν απέχθεια σε κάθε τι που μπορεί να γεμίσει τον Λυκαβηττό / από αυτούς που νιώθουν αηδία όταν ακούνε μαμάδες να λένε μπράβο στα παιδιά τους επειδή έμαθαν να κάνουνε τσουλήθρα / από αυτούς που θεωρούν ότι πιο άδικο έχει υπάρξει στην ελληνική μουσική, ο Νταλάρας να έχει τραγουδήσει το ταξίδι στα Κύθηρα / από αυτούς που μια φορά στη ζωή τους αγάπησαν παράφορα την κορνίζα αντί για την φωτογραφία / από αυτούς που έχουν σταθεί δίπλα σε έναν άστεγο για να δουν τι γράφει η κούτα απέξω / από αυτούς που όταν φυσάει πηγαίνουν στη παιδική χαρά και κάθονται στον μύλο για να τους γυρνάει ο αέρας / από αυτούς που έχουν βάλει το δάχτυλό τους ένα μεσημέρι μέσα στη μυρμηγκοφωλιά / από αυτούς που ανακαλούν στη μνήμη τους αμέσως κάτι όταν τους λες μου μυρίζει είσοδο πολυκατοικίας / από αυτούς που έχουν ανοίξει τη πόρτα τους σε περαστικό κατά τη διάρκεια μιας νεροποντής / από αυτούς που προσπάθησαν μάταια να θυμηθούν την πρώτη ανάσα τους στο μαιευτήριο / κι από αυτούς που έχουν ανάψει σπίρτο χωρίς λόγο.

Ο κόσμος θα έρθει τούμπα από όσους έχουν ονειρευτεί ότι παίζουν κρυφτό την στιγμή που τους απαγάγει διαστημόπλοιο και κερδίζουν για πάντα / από αυτούς που έχουν κλείσει τα φώτα στο δωμάτιο για να κάνουν κύκλους την καύτρα τους / από αυτούς που έχουν γυρίσει κάποτε μια χελώνα απ' την καλή / από αυτούς που όταν ξεμένουν από λεφτά πάντα βρίσκουν κάποια ξεχασμένα δεκάευρα στην τσέπη ενός τζιν μέσα στη ντουλάπα / από αυτούς που θυμούνται καλά ποιο μήνα τού χειμώνα έχουν καπνίσει στην αποβάθρα του σταθμού λιανοκλάδι / από όλους αυτούς που σιχαίνονται τη λέξη ασορτί / από όλους αυτούς που ξέρουν τι θα πει Γιώργο, νυστάζω αλλά με αγίους δεν κοιμάμαι / από όλους αυτούς που όταν είναι χάλια διαβάζουν λίστες με ποιητικές συλλογές για να γελάνε με τους στομφώδεις τίτλους τους / από όλους αυτούς που παραδέχονται ότι το συνδικάτο των οικοδόμων βρωμάει σεξισμό / και τέλος πάντων από όλους αυτούς που θεωρούν ποιητική στιγμή τη σαπουνάδα που βγαίνει απ' τις τρυπίτσες του σιφονιού στο μπάνιο και φουσκώνει, φουσκώνει, φουσκώνει και σκάει σαν τσιχλόφουσκα μέσα σε σαπισμένα δόντια. 

Χωρίς αυτούς τα τραγούδια στη πορεία σαν να μην έχουνε φωνήεντα.

5 σχόλια:

  1. χαμογελασα μετα μια πολυ ασχημη μερα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ερχομαι που και που στο μπλογκ για να θυμηθω πως ειναι να σε διαβαζω..ξεροντας οτι το να ερθω δεν ειναι απαραιτητη συνθηκη γι’ αυτο..αλλα ξεχναω και καποια στιγμη καποιος θα πρεπει να με μαλωσει..

    (..θλιβομαι που σε χρειαζομαι διχως να σε αγαπω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "από όλους αυτούς που σιχαίνονται τη λέξη ασορτί..."
    ......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο τη μισώ τη λέξη ''ασορτί''...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γιατί να μισήσεις κάτι που γεμίζει το Λυκαβηττό; μια συναυλία που σου προσφέρει ψυχαγωγία και προβληματισμό ταύτόχρονα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

πόρτα πόρτα